mały|Grób Wajgiela, cmentarz Łyczakowski Leopold Wajgiel (też: Waigel, Wajgel, Wajgl i Weigel; ur. 8 listopada 1842 r. w Przemyślu, zm. 11 listopada 1906 r. we Lwowie) – polski pedagog, profesor gimnazjalny, arachnolog, działacz społeczny i turystyczny, publicysta, działający w ówczesnej Galicji.
Życiorys Studia uniwersyteckie odbył we Lwowie i Wiedniu. Pracował jako profesor gimnazjalny, w latach 1872-1887 w Kołomyi, a następnie we Lwowie. Około 1870 r. poślubił Heliodorę Nowogrodzką, z którą miał syna Eugeniusza (1873-1944), lekarza i weterynarza, profesora Uniwersytetu Warszawskiego, oraz córkę Kazimierę Heliodorę zamężną z Edwardem Zontakiem - synem lwowskiego przyrodnika Władysława Zontaka.
Działalność naukowa i popularnonaukowa Był z zamiłowania zoologiem – zajmował się głównie arachnologią. Badaniami objął całą ówczesną Galicję. W oparciu o okazy dostarczone przez Władysława Kulczyńskiego opracował jedne z pierwszych wykazów pajęczaków tatrzańskich (m.in. pająków i kosarzy): Spis pająków („Sprawozdania Komisji Fizjograficznej” 1867, 1868), Pajęczaki galicyjskie (Arachnoidea Halicjae) (Kołomyja 1874). Całość fauny galicyjskiej (w tym i tatrzańskiej) omówił w dziele pt. Grundzüge der zoogeographischen Verhältnisse Galiziens (Lemberg 1895).