Pieniądz papierowy Królestwa Kongresowego cieszył się pełnym zaufaniem ludności, gdyż był wymienialny w kasach banku na złote i srebrne monety, mimo że nie miał kursu przymusowego. Co więcej, w ogólnym obiegu pieniężnym zaczął powoli wysuwać się przed emisje monetarne.
Banknoty emisji 1 maja 1830 Z zadekretowanych sześciu nominałów, z datą emisji 1 maja 1830 r. przygotowano i wprowadzono do obiegu jedynie trzy: 5, 50 i 100 złotych polskich. Dnia 26 listopada 1830 r., na trzy dni przed wybuchem powstania listopadowego, jako pierwszy wszedł do obiegu nominał 50 złotych. Pięcio- i stuzłotówki wprowadzono dopiero po upadku powstania.
Pierwszym etatowym rytownikiem Banku Polskiego był Jan Minheymer, warszawski medalier i sztycharz, któremu powierzono w 1829 r. zaprojektowanie nowych znaków pieniężnych. Ostatecznie wykorzystano jednak tylko niektóre elementy opracowanych projektów. Nowe banknoty nosiły polskie napisy, a ich układ graficzny całkowicie różnił się od swoich odpowiedników z innych państw europejskich.