Następnie „Where the Wild Wolves Have Gone”, pierwsza ballada w historii zespołu. Podczas gdy refrenowi towarzyszą elementy orkiestrowe oprócz gitar; struny i oddechy, poszczególne zwrotki mają akompaniament fortepianowy. Pierwsza połowa albumu kończy się piosenką „Stossgebet”, która jest drugą w historii zespołu śpiewaną w języku niemieckim.
Druga połowa albumu kontynuowana jest utworem „Nightside of Siberia”, opartym na gitarowych riffach podobnych do Amon Amarth. Kolejna piosenka to tytułowy „The Sacrament of Sin”, który podobnie jak otwierający „Fire & Forgive”, grany jest w typowym stylu Powerwolf. Ósmy „Venom of Venus” zaczyna się od klasycznego wokalu Attili Dorna i towarzyszy mu zmiana prędkości; podczas gdy refren grany jest szybciej, poszczególne zwrotki są wolne. „Nigtime Rebel”, najwolniejsza piosenka na tym albumie, zawiera organy, ale gitary są również preferowane. Na poprzednich albumach Powerwolf zwykle kończyło się wolniejszym i dłuższym utworem, ale wraz z The Sacrament of Sin wybrali szybki i krótki „Fist by Fist (Sacralize or Strike)” jako ostatni utwór.