Skyvan był przede wszystkim samolotem przeznaczonym do przewozu ładunków, jednak eksploatacja maszyny na rynku amerykańskim ujawniła zapotrzebowanie na posiadanie przez przewoźników samolotów STOL (a taką cechę posiadał SC.7) zdolnych do przewozu pasażerów z odległych od cywilizacji, ziemnych lotnisk z krótkimi pasami startowymiMarek Górecki: Short Skyvan/330/360, „Lotnictwo”, nr 4-5 (2018), s. 70–81, .
Projekt Maszyną, która miała sprostać nowym wyzwaniom była opracowywana na bazie SC.7 wersja SD3-30. Bez zmian pozostawiono kwadratowy przekrój kadłuba i podwójne usterzenie znane z Skyvana. O 2,97 m wydłużono skrzydła, a kadłub o 3,78 m. Przeprojektowano charakterystyczny tępy dziób samolotu wydłużając go, co całej sylwetce nadało bardziej smukły kształt. Zmodernizowano podwozie, zamiast stałego zainstalowano chowane: przednia goleń do wnęki w kadłubie, golenie boczne do gondoli zainstalowanych na krótkich wysięgnikach po obu stronach kadłuba u dołu. Podobnie jak w poprzedniku, kabina pasażerska nie była ciśnieniowa ale klimatyzowana. Zwiększono liczbę okien oraz pojemność zbiorników paliwa. Samolot napędzany był dwoma turbośmigłowymi silnikami Pratt & Whitney Canada PT6A-45A lub 45B z wolnoobrotowymi, pięciołopatowymi śmigłami firmy Hartzell.