thumb|400px|Imhotep przyzywa bóstwa w „świątyni zdrowia”, a jego asystent czyta zwój papirusu (obraz Ernesta Boarda) Medycyna starożytnego Egiptu – medycyna w starożytnym Egipcie (od okresu predynastycznego do początku epoki hellenistycznej), dostępna ówcześnie wiedza o zdrowiu i chorobach człowieka oraz o sposobach ich leczenia i zapobiegania im. Medycyna starożytna miała częściowo charakter magiczno-religijny, a częściowo empiryczno-racjonalny. W świątyniach szkolono lekarzy wielu specjalności, wykonywano zabiegi chirurgiczne, opracowywano receptury leków itp. Działał system opieki zdrowotnej, który wywarł wpływ na późniejszy rozwój medycyny w Grecji i Rzymie.
Tło historyczne i kulturowe
Historia Egiptu liczy ponad 5 tys. lat (ok. XXX w.p.n.e.–XXI w.n.e.). W historii państwa starożytnego (lata od ok. 3200–3000 r. p.n.e. do ok. 305–30 p.n.e.) egiptolodzy wyróżnili 10 dużych okresów, w których panowali przedstawiciele 31 kolejnych dynastii: okres predynastyczny i protodynastyczny (ok. 5500-3150 r. p.n.e.) – wcześni wodzowie i królowie z Hierakonpolis, Nubt, Tinis i Abydos w Górnym Egipcie (dynastia 0) oraz królowie Per-Wadżet w Dolnym Egipcie (znani z kamienia z Palermo) okres wczesnodynastyczny, archaiczny (ok. 3150–2686 r. p.n.e.) – dynastie I i II Stare Państwo (ok. 2686–2181 r.