W grze pojedynczej doszła do czwartej rundy, co, jak się później okazało, było najlepszym rezultatem Pat Walkden w turniejach wielkoszlemowych w singlu.
Na pierwszy finał turniejowy w grze pojedynczej musiała czekać do lipca 1969 roku, kiedy to przegrała decydujące starcie we Frinton-On-Sea z Margaret Smith Court 2:6, 6:4, 4:6. W kolejnych latach sześciokrotnie dochodziła do meczów mistrzowskich, lecz nigdy nie udało się jej odnieść zwycięstwa.
W marcu 1972 roku podczas turnieju finałowego Pucharu Federacji rozgrywanego w Johannesburgu, w parze z inną naturalizowaną reprezentantką RPA Brendą Kirk, odniosła największy triumf w reprezentacyjnej karierze. W ćwierćfinale pokonały reprezentantki Francji: Françoise Durr i Gail Chanfreau, w półfinale Amerykanki: Sharon Walsh i Valerie Ziegenfuss, a w decydującym spotkaniu Brytyjki: Virginię Wade i Joyce Barclay-Williams.
W grze podwójnej wygrała w sumie czternaście turniejów, w tym dwanaście już w Erze Open. Ostatni raz wystąpiła na zawodowych kortach w 1974 roku, przegrywając ćwierćfinał Fed Cup z Wielką Brytanią oraz półfinał turnieju w Rzymie z Martiną Navrátilovą 1:6, 4:6.
W sumie w rozgrywkach Pucharu Federacji występowała w barwach Rodezji w latach 1966–1967, a dla Południowej Afryki w latach 1972–1974.