W kwietniu 1943 został ponownie ranny, po wyleczeniu skierowano go do Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, w której w kwietniu 1944 ukończył przyśpieszony kurs, po czym został dowódcą 13 Gwardyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej (pozostającej w rezerwie), dowodząc nią do końca lipca. W sierpniu-wrześniu 1944 dowodził 189 Dywizją Piechoty 2 Armii Uderzeniowej Frontu Leningradzkiego, po czym powrócił do dowodzenia 52 Gwardyjską Dywizją Piechoty, włączoną w skład 3 Armii Uderzeniowej; dowodził tą dywizją już do końca wojny. Brał udział m.in. w operacji nadbałtyckiej, blokadzie kurlandzkiego zgrupowania przeciwnika, operacji wiślańsko-odrzańskiej i pomorskiej, następnie w operacji berlińskiej. 24 czerwca 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie. W listopadzie 1945 został dowódcą 22 Gwardyjskiej Dywizji Zmechanizowanej w Ałabino w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od listopada 1946 do lutego 1950 dowodził 18 Samodzielną Gwardyjską Brygadą Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, w 1951 ukończył kursy doskonalenia dowódców dywizji piechoty przy Akademii Wojskowej im. Frunzego.