Podczas II wojny światowej przebywał w Lublinie, żył z udzielania korepetycji, od 1942 pracował jako adwokatPracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945–1994. Materiały do biografii, wyd. UMK, Toruń 1995, s. 393.. Był trzykrotnie aresztowany przez Niemców. W 1941 przygotował rozprawę habilitacyjną Actio dominii w procesie posesoryjnym, jednak tekst pracy spłonął w związku z wojną.
Od 1944 pracował na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, początkowo jako wykładowca, następnie zastępca profesora, pracę naukową łączył z wykonywaniem zawodu adwokata. W 1946 przedstawił na Uniwersytecie Poznańskim pracę habilitacyjną Stanowisko osoby trzeciej w wypadku zawarcia umowy z art. 92 Kodeksu Zobowiązań, jednak władze państwowe odmówiły nadania mu stopnia doktora habilitowanego. W latach 1946–1950 wykładał podstawy prawa na Wydziale Filozofii Chrześcijańskiej KUL, w latach 1948–1950 by prodziekanem Wydziału Prawa i Nauk Społecznych KUL, równocześnie w latach 1948–1950 pracował jako profesor kontraktowy i kierownik Katedry Prawa Cywilnego na UMK w Toruniu. W 1952 był dziekanem Wydziału Prawa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.