300 lotów bojowych myśliwcami MiG-3, Ła-5 i Ła-7, stoczył 77 walk powietrznych, w których strącił osobiście 23 i w grupie 4 samoloty wroga. Po wojnie do października 1948 w lotnictwie obrony przeciwlotniczej był dowódcą klucza i zastępcą dowódcy eskadry 176 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, od lutego 1949 do września 1950 zastępcą dowódcy eskadry w 177 i 18 gwardyjskim pułku lotnictwa myśliwskiego w moskiewskim rejonie obrony przeciwlotniczej, a od września 1950 na Dalekim Wschodzie. Od grudnia 1950 do lata 1951 był pilotem w 232 pułku lotnictwa szturmowego w Łucku, 1951–1953 zastępcą dowódcy eskadry 192 pułku lotnictwa myśliwskiego w Stanisławowie, a od kwietnia do czerwca 1953 dowódcą klucza w 4 Centrum Przysposobienia Bojowego Sił Powietrznych w Tambowie, następnie został zwolniony do rezerwy w stopniu kapitana.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (29 czerwca 1945) Order Lenina (29 czerwca 1945) Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie, 2 kwietnia 1943, 25 lipca 1944 i 29 marca 1945) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (11 marca 1985) Order Czerwonej Gwiazdy (31 lipca 1948) Medal „Za Odwagę” (31 lipca 1942) Medal „Za zasługi bojowe” (15 listopada 1950) I inne.
Bibliografia Александрюк Виктор Ильич (ros.) Biogram na stronie warheroes.ru [dostęp