Mistrz Księgi Szachowej (Mistrz Figur Szachowych, Mistrz Postaci Żydowskich) – malarz, iluminator czynny we Wrocławiu w latach 1422–1426.

Był uczniem Jana z Żytawy. Swój przydomek zyskał od ilustracji jakie wykonał do rękopisu Liber de moribus hominum et officiis nobilium sive super ludum scaccorum (Księga figur szachowych) z klasztoru dominikanów we Wrocławiu(BUWr IV F6432), autorstwa Jakuba de Cessolis. Jest uznawany za autora iluminacji do pięciu rękopisów powstałych w trzecim dziesięcioleciu XV wieku.

Działalność artystyczna Do jednych z pierwszych prac Mistrza Księgi Szachowej profesor Alicja Karłowska-Kamzowa zalicza Biblię IF 22 kanoników regularnych z Żagania z 1422 roku. Wykonane w niej iluminacje noszą jeszcze ślady kontrastowych zestawień barwnych charakterystycznych dla pierwszego dwudziestolecia XV wieku. Sposób przedstawienia postaci, ich głowy oraz wprowadzona ekspresja do niektórych kompozycji kolorystycznych może wskazywać na czerpanie przez artystę wzorców z prac tzw. Mistrza Mszału M 1116. Główną przesłanką potwierdzającą to założenie, są wykorzystane w iluminacjach, nietypowe dla sztuki tego okresu rysy semickie.