Komedia ta, nawet w czasach Sedaine’a już nienowa, miała uczyć rozumu sekutnice i została trafnie wybrana na otwarcie nowej epoki baletu – baletu budującego, moralizatorskiego. Odkładając żarty na bok, przyznać trzeba, że dobrze jest od czasu do czasu doprowadzić balet z powrotem do prostych zasad zdrowego rozsądku”.
Od chwili swojej prapremiery w Paryżu, balet cieszył się dużą popularnością w całej Europie, wystawiono go także w Ameryce. W Warszawie prezentowany był w latach 1847–1867, osiągając ponad 80 przedstawień.
Premiera polska 16 października 1847, Teatr w Pomarańczarni, Warszawa
Premiera polska została przygotowana z okazji wizyty Mikołaja I, cesarza Rosji i króla Polski, i odbyła się w teatrze dworskim w łazienkowskiej Pomarańczarni w obecności rodziny cesarskiej„Kurier Warszawski” nr 278 z 17 października 1847.. Dopiero niecałe dwa tygodnie później balet pojawił się w repertuarze Teatru Wielkiego.
28 października 1847, Teatr Wielki, Warszawa
Libretto: Adolphe de Leuven Choreografia: Roman Turczynowicz wg Josepha Maziliera Muzyka: Adolphe Adam i Józef Stefani Dekoracje: Antonio (Antoni) Sacchetti Kostiumy: N.N.