Po zlocie, wykorzystując biegłą znajomość języka niemieckiego, prowadził grupę skautów zagranicznych na wycieczki do Wielkopolski i Gdyni. Niezależnie od działalności w komendzie chorągwi, w maju 1929 r. reaktywował w Chropaczowie drużynę harcerzy, którą prowadził przez 10 lat.
W sierpniu 1939 r. Niederliński, w stopniu harcmistrza, wszedł w skład tajnej komendy chorągwi harcerzy, utworzonej na wypadek wojny pod dowództwem hm. Józefa Pukowca, ostatniego komendanta Śląskiej Chorągwi Harcerzy. We wrześniu 1939 r. brał udział w obronie Śląska w szeregach lipińskiego batalionu samoobrony. 3 września w Katowicach z Józefem Pukowcem, a dzień później w Krakowie z hm. Aleksandrem Kamińskim likwidował dokumentację komend chorągwi, po czym, zgodnie z poleceniem władz, ewakuował się na wschód Polski.
27 września 1939 r. powrócił na Śląsk i natychmiast rozpoczął organizowanie tajnej komendy hufca w Świętochłowicach. 7 października został zaprzysiężony wraz z organizowaną przez siebie pierwszą grupą bojową harcerzy przez przedstawiciela komendy okręgu Polskich Sił Zbrojnych. 10 listopada został wywieziony na roboty przymusowe w rejon Harzu, gdzie nie tylko nie przerwał kontaktu ze zorganizowanymi grupami, ale organizował kolejne w oparciu o harcerzy wywożnych na roboty w różne miejsca Niemiec.