Problemów przysparza fakt, że pomordowani na Rapach nie byli wyłącznie jeńcami wojennymi z bitwy pod Osuchami, chociaż ci stanowili zdecydowaną większość. Część osób stanowili partyzanci nie związani z bitwą; część to zwykli cywile, którzy w czasie akcji Sturmwind II zostali aresztowani przypadkiem.
Pełnego usystematyzowania ilości zamordowanych podjęła się w 1994 historyk Zofia Leszczyńska, współpracownik lubelskiego Instytutu Pamięci Narodowej; ustalono, że do ofiar masakry z 4 lipca 1944 zaliczyć należy 65 osób, z czego 5 nie ujęto w niemieckich obwieszczeniach. Większość pochodziła z miejscowości powiatu biłgorajskiego, w tym kilka z samego Biłgoraja; niektóre z ofiar pochodziły z powiatów sąsiednich. Zamordowani zostali mężczyźni w różnym wieku oraz jedna kobieta, wspomniana wyżej Wanda Wasilewska ps. Wacek; pod względem organizacyjnym partyzanci byli podporządkowani Armii Krajowej i Batalionom Chłopskim.
Nie zamyka to jednak sprawy niemieckich masakr na Rapach, gdyż w bezpośredniej okolicy miejsca zbrodni władze niemieckie prowadziły egzekucje przez cały czas okupacji, od 1939 do 1944;