Okręty przejęte przez Brytyjczyków początkowo miały takie samo uzbrojenie artyleryjskie, z sześciu pojedynczych dział Armstrong kalibru 102 mm L/40. Dwa pierwsze „Faulknor” i „Broke” zachowały zgodne z ulepszonym projektem rozmieszczenie dział parami, z drugą parą dział ustawioną na końcu pokładu dziobowego. Na dwóch ostatnich „Botha” i „Tipperary” jednak zmieniono rozmieszczenie dział i zainstalowano na dziobie i rufie pojedyncze działa centralnie, a parę zwolnionych w ten sposób dział ustawiono na burtach za nadbudówką rufową, dzięki czemu liczba dział w salwie burtowej wzrosła do czterech. Brytyjskie okręty otrzymały dodatkowo pojedyncze automatyczne działko przeciwlotnicze kalibru 37 mm (1½-funtowe) Vickers na nadbudówce między drugim a trzecim kominem, a „Botha” i „Tipperary” także między trzecim a czwartym kominem, po czym w toku służby zamieniono je na wszystkich okrętach na dwa automatyczne działka kalibru 40 mm (2-funtowe) Vickers Mk II L/39. Uzbrojenie dopełniały dwa pojedyncze karabiny maszynowe kal. 7,7 mm. W większym stopniu zmieniono broń torpedową, na cztery wyrzutnie skuteczniejszych torped kalibru 533 mm (21 cali). Dwa pierwsze przejęte okręty otrzymały cztery obrotowe pojedyncze wyrzutnie, umieszczone po dwie na burtę, po bokach pokładu górnego, między trzecim a czwartym kominem i za nadbudówką rufową.