Zbigniew Bocheński (ur. 4 listopada 1901 w Krośnie, zm. 1 sierpnia 1976 w Krakowie) – polski historyk i muzealnik specjalizujący się w bronioznawstwie.
Życiorys Syn Zygmunta i Heleny z Tałasiewiczów. Absolwent IV Gimnazjum Realnego im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie (1912–1920), później Wydziału Historii Sztuki i Prehistorii Uniwersytetu Jagiellońskiego, ze stopniem doktora filozofii (1921–1926). Od 1923 asystent w Muzeum Sztuki i Archeologii UJ, a od 1929 kustosz Muzeum Narodowego w Krakowie. W latach 1930–1950 sekretarz Związku Muzeów w Polsce oraz redaktor Pamiętnika Muzealnego, sekretarz innych komisji i komitetów konserwacji zabytków, a także sekretarz naukowy Komisji Historii Sztuki Akademii Umiejętności (1931–1936). W 1932 ożenił się z Anną Misiąg. Mieszkał na osiedlu SalwatorTadeusz Trzaska, Z Krakowa, „Suplement : czasopismo Autorów Polskich", 1998 nr 3.
W czasie II wojny światowej brał udział w ukrywaniu i ratowaniu przed okupantem zbiorów muzeum, takich jak obraz Hołd pruski Jana Matejki. Po wojnie kierował działami militariów i sztuki cechowej oraz ustaleniem strat wojennych muzeum, od 1950 na stanowisku zastępcy dyrektora ds. naukowych. aż do przejścia na emeryturę w 1971. W 1955 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.