Kości biodrowe zostały skradzione i zniszczone przez ucznia na wycieczce w Muzeum Historii Naturalnej w Oslo podczas preparatyki w 2000. Okaz opisali w 2002 Kielan-Jaworowska, norweski paleontolog Jørn Hurum, Currie i mongolski badacz Rinchen Barsbold, wspominając także inną czaszkę należącą do młodocianego osobnika (PIN 4537/5), którą znaleziono podczas ekspedycji w 1975. Catopsalis joyneri, na którym opiera się nazwa C. catopsaloides, został przeniesiony do nowego rodzaju Valenopsalis w 2015.
Ewolucja Catopsbaatar zalicza się do rzędu wieloguzkowców należących do infragromady alloterów w obrębie gromady ssaków, jednak poza żyworodnymi. Multituberkulaty cechują się licznymi niskimi guzkami na zębach przedtrzonowych i trzonowych, ułożonymi w podłużne rzędy. Jest to najlepiej poznana grupa ssaków ery mezozoicznej, zdominowanej przez dinozaury. Najwcześniejsze pozostałości wieloguzkowców pochodzą z okresu jury. Grupa te przetrwała wymieranie kredowe, obecna w zapisie kopalnym jeszcze w eocenie. Wymarła być może na skutek konkurencji ze ssakami wyższymi, takimi jak gryzonie. Wieloguzkowce znane były głównie z pozostałości zębów, szczęki i żuchwy aż do lat 20. XX wieku, kiedy odkryto bardziej kompletne okazy – najpierw w Azji, potem i na innych kontynentach.