Operacja tichoriecka (14 lutego – 2 marca 1920) – natarcie wojsk Frontu Kaukaskiego Armii Czerwonej przeciwko białym Siłom Zbrojnym Południa Rosji, część operacji północnokaukaskiej. Jego celem było opanowanie Kaukazu Północnego. Operacja zakończyła się sukcesem czerwonych, którzy w jej toku pokonali odległość 100-110 km, zajmując północną część Kubania i guberni stawropolskiej, otwierając sobie drogę do odbicia pozostałej części tych regionów oraz zmuszając dowódcę Sił Zbrojnych Południa Rosji gen. Antona Denikina do przeniesienia kwatery głównej z Tichorieckiej do Jekaterynodaru.
Podczas operacji miało miejsce największe starcie kawalerii w wojnie domowej w Rosji - bitwa pod stanicą Jegorłycką.
Tło wydarzeń Od straty Charkowa w połowie grudnia 1919 r. Siły Zbrojne Południa Rosji w bezładny sposób wycofywały się przed Armią Czerwoną w kierunku Kaukazu PółnocnegoJ.D. Smele, The „Russian”..., s. 134.. Denikin postanowił skierować trzon swoich sił na Kubań, obszar swoich kozackich sojusznikówP. Kenez, Red Advance..., s. 220., co traktował jako sprawę honorowąP. Kenez, Red Advance..., s. 222., zamiast, jak sugerował gen. Piotr Wrangel, udać się na kontrolowany przez białych Krym. Na początku stycznia czerwoni odebrali białym Rostów nad Donem i Nowoczerkask.