Dramat nie ma już krzepkiej, klasycznej prostoty poprzednich dzieł, inne też, bardziej wyrafinowane, jest jego piękno.
Swoim dramatem autor włącza się w dyskusję na temat polityki Ludwika XIII i jego ministra. Ukazuje następstwa makiawelicznej polityki Richelieu'go. Gdyby nie przewrotny szef jego gabinetu król Ptolemeusz oparłby się pokusie i nie splamiłby tronu zdradą. Królewna Kleopatra stwierdza, że siebie i naród wyzwoli z tyranii, jeśli poskromi wpływowego doradcę.
Tak jak w poprzednich utworach Corneille’a, sztuka ma swego bohatera – Juliusza Cezara. Tym razem jednak ani jego łaska, ani pojęcie honoru, ani troska o dobro państwa nie stanowią siły integrującej. Cezar wprawdzie wybacza Pompejuszowi, ale to wybaczenie przychodzi za późno, bo dopiero po śmierci przeciwnika. Jego gest nie ma, jak łaska Augusta z Cynny, mocy pojednawczej. Kornelia po uroczystości żałobnej odpłynie do Kartaginy, by tam zebrać wojska i wywrzeć zemstę. Egipcjanie podniosą bunt przeciw rzymskiemu najeźdźcy i znów poleje się krew.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Twórczość Pierre’a Corneille’a Kategoria:Utwory literackie o starożytnym Egipcie Kategoria:Utwory literackie o starożytnym Rzymie