Tyle że mniejsze są owady i powstała bryła (podobno mogą być i takie wielkości piłki futbolowej). Samice giną, tworząc swoistą ochronę z własnych ciał dla swojego potomstwa. Po kilku dniach z jaj wylęgają się larwy, które za swój pierwszy posiłek mają ciała swoich matek. Stąd termin matrifagia. Następnie młode larwy spadają do wody, gdzie żywią się padliną lub gnijącymi szczątkami roślin.
Larwy są beznogie – mają jedynie posuwki i wyglądają jak przodkowie pratchawca. Są koloru ciemnozielonego i dorastają do ok. 2 cm. Są drapieżne, a ich mała głowa trudna jest do zobaczenia, czasem jest wciągana do wnętrza ciała.
Indianie z Ameryki Północnej zjadają kuzyna naszej popstruchy - Atherix variegata. Strącają z gałęzi kule z jajami i owadami dorosłymi, potem wyławiają z je wody i zjadają.
Przypisy
Bibliografia Czachorowski S., 2018, Popstrucha ibiska, matrifagia (zjadanie własnej matki) i życie w wodnych ekosystemach Fauna Polski. Charakterystyka i wykaz gatunków. Tom II, MiIZ PAN, 2007.] Kozłowski M., Owady Polski, Multico, 2008.
Kategoria:Muchówki Europy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1798 roku