Świątynia Jowisza – monumentalna starożytna świątynia znajdująca się w libańskim Baalbeku (antyczne Heliopolis), poświęcona bogu Jowiszowi. Jest jedną z największych świątyń starożytności. Jej budowa trwała ponad dwa wieki: rozpoczęto ją za panowania Augusta (27 p.n.e.–14 n.e.), a kolejne elementy dodawano sukcesywnie za rządów kolejnych cesarzy, aż do czasów Filipa Araba (244–249).
Świątynia powstała w miejscu wcześniejszego sanktuarium boga Baala-Hadada, utożsamianego przez Greków z Zeusem, którego kult w Heliopolis sięgał VI wieku p.n.e. Budowę rozpoczęto po uzyskaniu przez miasto w 16 roku p.n.e. statusu rzymskiej kolonii (Colonia Iulia Augusta Felix Heliopolitana). Zasadnicze zręby świątyni ukończono za panowania Nerona, jednak koniec najważniejszego etapu prac przypadł dopiero na czasy Antonina Piusa.
Wejście na teren kompleksu świątynnego stanowiły olbrzymie propyleje o szerokości 50 metrów, do których prowadziły monumentalne, proste, trzybiegowe schody, liczące łącznie 42 stopnie. Znajdowały się w nich trzy bramy, z których środkowa była szersza i wyższa od pozostałych. Fasada propylejów, zakończona po bokach dwoma dwukondygnacyjnymi wieżami, liczyła szesnaście kolumn.