Działalność mennicza opierała się na starym przywileju Kazimierza Jagiellończyka z 1454 r. W latach 1524–1526 bito w Gdańsku własną monetę – szelągi. Ich produkcja została zakończona wraz z rozpoczęciem przez Zygmunta I reform monetarnych, które między innymi nie pozwalały na emitowanie osobnych monet miejskich. W 1530 r. Gdańskowi udało się jednak uchylić ten zakaz – uzyskano pozwolenie na bicie denarów i nowych szelągów. Miasto nie ograniczyło się jednak do tych gatunków – wybijano również grosze, a także trojaki i szóstaki. Po bezskutecznych upomnieniach, król nakazał w 1535 r. zamknięcie mennicy gdańskiej, ale funkcjonowała ona nadal. Dopiero w 1540 r. została zamknięta. Jednak już w 1546 r. uruchomiono ją ponownie i aż do końca panowania Zygmunta I bito w niej:
denary (1546–1548),