Z panowaniem Zygmunta Starego związane są również innowacje w zakresie ikonografii monet, jak umieszczanie daty rocznej (od 1506 r.) oraz realistycznego portretu panującego (od 1528 r.).
Po wstąpieniu na tron Zygmunt I rozpoczął na rynku pieniężnym działania, których trzema głównymi celami były:
rozpoczęcie unii monetarnej wszystkich części państwa, oczyszczenie obiegu z cyrkulacji złych monet obcych, zatrzymanie wzrostu kursu dukata wobec grosza.
Już trzy miesiące po koronacji została ogłoszona ordynacja mennicza nakazująca wznowienie produkcji półgroszy w mennicy krakowskiej. Efekt tego posunięcia nie był jednak zadowalający, podobnie jak w 1515 r. przymusowego zrównania półgroszy polskich i litewskich. To ostatnie w rzeczywistości okazało się wstępem do głębokiego kryzysu, zwielokrotnionego napływem na tereny państwa od 1517 r. półgroszy świdnickich Ludwika II Jagiellończyka – podwartościowych w stosunku do rodzimych odpowiedników.
Reforma monetarna 1526–1535 W oparciu o projekt „De monete cussione ratio” Josta Ludwika Decjusza pomiędzy rokiem 1526, a 1535 zostało wprowadzonych przez króla siedem ordynacji menniczych obejmujących: