Biła wyłącznie monety koronne. Dekretem królewskim z 1507 r. uruchomiono zakład i rozpoczęto wybijanie półgroszy. W tym czasie na rynku było obecnych dużo fałszywych półgroszy, szczególnie świdnickich, bardzo podobnych do półgroszy koronnych, lecz zawierających mniej czystego srebra. Zmusiło to króla w roku 1511 do zakazania dalszego bicia półgroszy i zamknięcia mennicy. Ordynacja z roku 1526 spowodowała ponowne otwarcie zakładu, w którym wybijano od tego czasu:
denary, trzeciaki (ternary) i grosze, a od 1528 r. większe jednostki – trojaki i szóstaki ze ściągniętych z obiegu półgroszy świdnickich oraz złote dukaty.
Na polecenie sekretarza królewskiego w 1533 r. wybito też niewielką liczbę dwudukatów. W połowie lat trzydziestych w pracy mennicy nastąpiła przerwa. Po raz ostatni mennica wznowiła działalność w latach 1545–1548, bijąc:
denary, trzeciaki i grosze oraz dukaty ze stojącą postacią króla.
Ożywienie działalności w czerwcu 1545 r. wiązało się z uruchomieniem przez Zygmunta Augusta w tym samym czasie mennicy w Wilnie. 17 czerwca 1545 r. zawarto porozumienie litewsko-polskie by srebro przywożone do Krakowa dzielić na połowy pomiędzy Polskę i Litwę.
Po śmierci Zygmunta I mennica została zamknięta.
Mennica w Toruniu