Okres powojenny Po zakończeniu II wojny światowej udał się do Łodzi, gdzie w 1945 został dyrektorem Centrum Szkolenia Pracowników Opieki Społecznej. W 1949 uzyskał tytuł magistra na podstawie pracy Program, formy i metody szkolenia państwowych referentów opieki społecznej. Po przekształceniach był dyrektorem Ośrodka Szkolenia Pracowników Socjalnych (do 1953). Potem pracował w sektorze szkolnictwa – do 1955 pełnił funkcję dyrektora zakładu wychowawczego w Grodkowie, w którym przebywały dzieci zagrożone moralnie.
W 1955 wrócił do Łodzi, gdzie wykładał w liceum nauczycielskim i był dyrektorem szkoły. Od 1967 do 1968 był pierwszym dyrektorem Policealnego Studium Pracowników Socjalnych, a w 1972 przeszedł na emeryturę, na której intensywnie działał społecznie. W 1980 zorganizował cykl seminaryjny o genezie powstania polskiej pedagogiki społecznej. Zmarł w Łodzi.
Pisarstwo W 1972 wydał nakładem beletryzowane wspomnienia z powstania warszawskiego Patrząc na warszawską Nike.... Dzieło zadedykował wnukom: Joannie, Piotrowi i Michałowi. Opublikował też prace o Łodzi: Dzieje wielkiej kariery. Łódź 1332-1860 (Wydawnictwo Łódzkie 1965) i Spod czarnych dymów.