Łącznie podczas wojny wykonał 206 lotów bojowych, w tym 108 bombardowań, 31 ataków torpedowych, 28 lotów zwiadowczych, 28 w celu umieszczenia min. W styczniu 1945 został skierowany na szkolenie, w czerwcu 1945 ukończył wyższe kursy lotnicze Sił Powietrznych Marynarki Wojennej w Mozdoku, po czym wrócił do swojego pułku, w którym w maju 1946 został dowódcą eskadry, w grudniu 1947 został pomocnikiem, a w grudniu 1949 zastępcą dowódcy 68 minowo-torpedowego pułku lotniczego 19 Minowo-Torpedowej Dywizji Lotniczej na Bałtyku. W 1952 ukończył Akademię Wojskowo-Morską im. Woroszyłowa i został dowódcą 52 gwardyjskiego minowo-torpedowego pułku lotniczego 89 Minowo-Torpedowej Dywizji Lotniczej Floty Oceanu Spokojnego, a w grudniu 1955 dowódcą 128 Gwardyjskiej Minowo-Torpedowej Dywizji Lotniczej Sił Powietrznych Floty Bałtyckiej, w 1961 ukończył Wojskową Akademię Sztabu Generalnego i został szefem sztabu – I zastępcą dowódcy Sił Powietrznych Floty Północnej, w latach 60. był komenderowany służbowo do Egiptu. 18 lutego 1958 otrzymał stopień generała majora lotnictwa. W lutym 1971 mianowano go naczelnikiem 30 Naukowo-Badawczego Instytutu Lotnictwa i Kosmonautyki w Leningradzie, gdzie kierował opracowywaniem techniki lotniczej, w październiku 1985 zwolniono go do rezerwy.