Clarence Williams, badacz z Biblioteki Kongresu powiedział, "Dla mnie, historia z broszury ma wszelkie znamiona fałszywki...[Nie ma] żadnych dowodów, poza słowem anonimowego autora, że on kiedykolwiek miał te papiery".

Historia broszury zawiera również kilka nieprawdopodobieństw oraz nieudowodnionych stwierdzeń, które trudno zweryfikować:

Późniejsi kryptografowie twierdzili, że pozostałe szyfrogramy mają statystyczne cechy, wskazujące na to, że nie są zaszyfrowanym angielskim tekstem jawnym, James Gillogly, Cryptologia, April 1980The Beale Ciphers, George Love. Sekwencje alfabetyczne, takie jak abfdefghiijklmmnohpp są zarówno nielosowe, jak wskazuje Carl Hammer, jak i nie są angielskimi słowami. Inni pytali również dlaczego Beale miałby napisać trzy różne szyfrogramy z co najmniej dwoma kluczami, jeśli nie szyframi, żeby zaszyfrować jedną wiadomośćA Basic Probe of the Beale Cipher as Bamboozlement, Louis Kruh, Cryptologia, October 1982 (PDF file, 70 kB), zwłaszcza jeśli chciałby się upewnić, że krewni uzyskają swoją część (z opisanym skarbem nie ma żadnego argumentu zachęcającego do złamania trzeciego szyfru). Analiza języka użytego przez autora broszury (zastosowania interpunkcji, zdań względnych, bezokoliczników, spójników itp) odkryła korelację między broszurą a listami Beale'a, sugerując, że autorem obu tekstów jest