37-46 .
Nazwa Po odkryciu jaskini K. Siegmeth nazwał ją Jaskinią Leontyny (niem. Leontinenhöhle) – na cześć małżonki współodkrywcy, A. Schlossera, i tak nazywał ją w swych publikacjach. Na wydanej w tym czasie austriackiej wojskowej mapie topograficznej tzw. trzeciego mapowania (z lat 1876-84) prawdopodobnie przez pomyłkę jaskinia otrzymała nazwę Ľudmila, która następnie na dłuższy czas utrwaliła się w użyciu. Występowała powszechnie w literaturze co najmniej aż po lata 90. XX w., używał jej m. in. autor popularnych przewodników turystycznych po tym terenie, Jozef Ďurček. W XX w. różni autorzy podawali dla jaskini również inne nazwy: Gombasecká jaskyňa, Jaskyňa pri Gombaseku czy Plešivská jaskyňa.
Charakterystyka Horyzontalne części jaskini leżą na wysokości średnio 12–15 m ponad dnem doliny. Długość korytarzy jaskini wynosi 231 m, jednak jej komory zaskakują wielkością: średnica końcowej sali wynosi ok. 30 m. Stropy pomieszczeń są wyrównane. W gliniastych osadach na dnie korytarzy znaleziono okruchy skał niekrasowych. Jaskinia przedstawia typ jaskini fosylnej. Jest pochodzenia fluwialnego.