Działalność archeologiczna została przerwana wraz z rozpoczęciem II wojny światowej, znalezione materiały zostały schowane w muzeum w Ulm, rowy wykopu wypełniono tą samą glebą, w której znaleziono kość słoniową, a geologa wezwano do wojska.

Ponad trzydzieści lat później (w 1969 roku dzięki archeologowi Joachimowi Hahnowi z Uniwersytetu w Tybindze, który rozpoczął inwentaryzację i montaż) ostatecznie uznano, że kawałki kości słoniowej były częścią figurki, stworzono wtedy humanoidalną figurkę bez głowy.

W 1982 r. paleontolożka Elisabeth Schmid połączyła nowe fragmenty z rekonstrukcją Hahna, korygując niektóre błędy i dodając fragmenty nosa i ust, które podkreślały kocie cechy figurki.

W 1988 roku eksperci w warsztatach Landesmuseum Württemberg Ute Wolfa przy współpracy z Elisabeth Schmid rozpoczęli kompleksową renowację. Trwająca sześć miesięcy restauracja mogła być jednak tylko częściowa, ponieważ nie udało się odzyskać znaczących fragmentów, figura składała się z 220 części i brakowało około 30 procent ciała. Grzbiet był poważnie uszkodzony, a na nogach brakowało części kości słoniowej. Zachowały się uszy, otwory pod oczy, dwie trzecie ust i nosa oraz tył głowy.