w rejonie Teodozji i Kerczu, bitwie pod Stalingradem (1942), bitwie pod Kurskiem, walkach o Wołchow, wyzwalaniu obwodu czernihowskiego, forsowaniu Dniepru i uchwyceniu przyczółka (1943), wyzwalaniu Ukraińskiego Polesia, operacji białoruskiej, w tym w odbiciu z rąk niemieckich Brześcia i forsowaniu Narwi w rejonie Serocka (1944), operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym w odbiciu Torunia, Bydgoszczy, forsowaniu Odry i walkach o Szczecin (1945). Jako dowódca baterii 154 gwardyjskiego pułku artylerii 76 Gwardyjskiej Dywizji Artylerii 61 Armii w stopniu kapitana wyróżnił się w walkach o Dniepr pod koniec września 1943, gdy w walkach w obwodzie czernihowskim jego bateria zadała wrogowi duże straty, odparła trzy kontrataki wroga i brała udział w uchwyceniu przyczółka. W listopadzie 1945 ukończył wyższą oficerską szkołę artylerii w Leningradzie i został zastępcą dowódcy dywizjonu artylerii w 9 Dywizji Zmechanizowanej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, później dowódcą dywizjonu 167 pułku artylerii 24 Samodzielnej Brygady Piechoty Zachodniosyberyjskiego Okręgu Wojskowego. Zmarł i został pochowany w Nowosybirsku.