Gerwazy Świderski (ur. 26 maja 1920 w Kobylinie, zm. 20 września 2018 we Wrocławiu) – polski chirurg, prof. dr hab. n. med., uczestnik konspiracji niepodległościowej w czasie II wojny światowej.
Życiorys Jego rodzicami byli Anna Orlicka (1895-1985) i Stanisław Świderski (1888-1960) powstaniec wielkopolski, a braćmi Zenon oraz Stefan.
Przed II wojną światową rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego.
W czasie kampanii wrześniowej pełnił funkcję dowódcy Batalionu w Punkcie Chirurgicznym w Łęczycy. 25 września 1939 gen. Juliusz Rómmel mianował go na stopień podporucznika.
1939 - 1941 - pełnił obowiązki asystenta medycznego w Marysinie u dr. J. Luttelmanna.
1941 - 1943 - leczył ciężko chorego ojca (po więzieniu w Rawiczu, jako Powstańca Wielkopolskiego 1918-1919). Dr Świderski pracował wówczas w Zespole Majątków Rolniczych jako urzędnik biurowy.
1943 - 1946 - dr Świderski był zatrudniony w szpitalu w Krotoszynie przez chirurga dr H. Staegera z Rygi.
20-31.01.1945 - dr Świderski z narażeniem życia przechował w szpitalu, na oddziale zakaźnym, zbiegłego z niemieckiego transportu prof. dr Eugeniusza Wilczkowskiego.