Cel leczniczy w sytuacji, gdy pacjent nie jest w stanie sam oddać mocz, np. po zabiegu operacyjnym lub po porodzie w przypadku pacjentek, płukanie pęcherza moczowego środkami leczniczymi, gdy chory boryka się z zapaleniem lub krwawieniem pęcherza moczowego, założenie cewnika w sytuacji nietrzymania moczu przez pacjenta, założenie cewnika w przypadku stałego płukania, np. po resekcji gruczołu krokowego, założenie cewnika nadłonowego w celu opróżnienia pęcherza moczowego.
Powikłania W przypadku nieprawidłowego przeprowadzenia cewnikowania pęcherza moczowego, pacjentowi grozi: wprowadzenie infekcji, uraz mechaniczny cewki moczowej, uraz psychiczny, krwawienie z dróg moczowych.
Technika wykonania Odpowiednio dobrany cewnik wprowadza się do cewki moczowej ruchem półobrotowym na głębokość 5–6 cm (u kobiet), 10 cm (u mężczyzn). Gdy w drenie zestawu odprowadzającego pojawi się mocz, cewnik wprowadza się 2 cm głębiej. Następnie wykonuje się uszczelnienie mankietu cewnika poprzez wstrzyknięcie 5–15 ml aqua pro injectione (lub jałowej wody destylowanej) przygotowanego w strzykawce. Worek zbierający mocz umieszcza się poniżej poziomu pęcherza moczowego.
Przypisy Wiesława Ciechaniewicz (redakcja naukowa), Pielęgniarstwo ćwiczenia 2, Wydawnictwo Lekarskie PZWL
Kategoria:Metody lecznicze Kategoria:Urologia