W sierpniu 1939 został zmobilizowany do Armii Poznań (saperzy). Po kampanii wrześniowej pracował w Warszawie w zjednoczeniu cukrowniczym. W 1943 (jako żołnierz Armii Krajowej) został dyrektorem cukrowni w Michałowie. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Od 1945 do 1950 powrócił na stanowisko dyrektora cukrowni gostyńskiej. W 1951 został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa i wypuszczony po dziewięciu miesiącach w stanie wycieńczenia. Zmarł 3 kwietnia 1954 w Warszawie. Pochowano go na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera A23-3-5)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Życie prywatne Jego żoną była Bronisława z domu Karśnicka Fundament (ślub w 1922). Mieli czwórkę dzieci: Stanisława (ur. 1923, zm. 11 sierpnia 1944), Jadwigę (ur. 1925), Andrzeja (ur. 1928) i Marię (ur. 1929).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1073 – 13 kwietnia 1921 Krzyż Niepodległości – 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych dwukrotnie Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée” Order św. Anny kl. 3 Order św. Anny kl. 4 Order św. Stanisława kl.