Większość z nich pozostawała drewniana i jednoizbowa
Poznańska Komisja Dobrego Porządku zajmowała się m.in. sprawami zabezpieczenia przeciwpożarowego miasta. Z tego względu nakazała magistratowi zaopatrzenie się w dwie sikawki, a ze względu na dużą koncentrację zabudowań drewnianych do 23 czerwca 1780 własną mieli zakupić również Żydzi. Po aneksji Wielkopolski do Niemiec zalecenia te nigdy nie zostały zrealizowane, a część budynków w murach pozostała drewniana. Mimo to działalność komisji wpłynęła pozytywnie na poziom sanitarny i estetyczny poznańskiej dzielnicy żydowskiej.
W styczniu 1613 w synagodze przy ul. Żydowskiej wybuchł pożar, który pochłonął kilkanaście pobliskich domów. 25 lipca 1716 oddziały konfederatów tarnogrodzkich w czasie trzeciej wojny północnej splądrowały dzielnicę żydowską, zabijając 33 osoby i raniąc kilkadziesiąt innych. Poważny wybuch nastrojów antyżydowskich w Poznaniu nastąpił po pożarze miasta 16 marca 1717. Wybuchł on w jednej z synagog i strawił większość ksiąg i papierów. Jako że Żydzi bronili dostępu do swojej dzielnicy, nie podejmując próby ugaszenia ognia, oskarżano ich wówczas o umyślne podpalenie miasta. W wyniku powodzi w lipcu 1736 zalany został zespół trzech gminnych synagog przy ulicy Żydowskiej i 34 pobliskie kamienice.