thumb|250px|Elektrofor. Rysunek z 1840 r. thumb|250px|Indukowanie ładunku w elektroforze. Rysunek z początków XX w.
Elektrofor – przyrząd, generator ładunku elektrycznego. W jego działaniu wykorzystuje się zjawisko indukcji elektrostatycznej. Skonstruowany został po raz pierwszy przez szwedzkiego fizyka Johana Wilckego, a udoskonalony i spopularyzowany w roku 1775 przez włoskiego fizyka Alessandra Voltę.
Budowa Elektrofor składa się z dwóch płyt. Pierwsza nieruchoma płyta jest wykonana z dielektryka (pierwotnie był to wosk lub naturalna żywica, obecnie - tworzywo sztuczne). Druga płyta jest metalowa. Jest ona wyposażona w uchwyt odizolowany od płyty.
Generowanie ładunku elektrycznego W celu naładowania ładunkiem elektrycznym metalowej płyty wykonuje się kolejno następujące czynności Przez pocieranie elektryzuje się płytę z dielektryka. Płytę metalową przybliża się do naelektryzowanej płyty. Podczas zbliżenia uziemia się płytę metalową (można zrobić to przez dotknięcie jej palcem). Odłącza się uziemienie. Płytę metalową odsuwa się od płyty z tworzywa sztucznego.