Ministerstwa Wyznań i Oświecenia renumerację w wysokości 1000 koron za wybitną działalność na polu pedagogiczno-dydaktycznym – był wyróżniony w ten sposób jako pierwszy w historii i jedyny co najmniej do 1911, zaś całą kwotę w imieniu swojej zmarłej żony przekazał jako zaczątek fundacji celem utrzymania ubogiego bursaka w Domu im. Tadeusza Kościuszki.
Po przejściu na emeryturę nadal pozostawał nauczycielem, pracując w zakładach naukowych żeńskich: szkole p. Niedziałkowskiej, szkole sióstr Benedyktynek łacińskich, sióstr Sakramentek. Ponadto jako emerytowany profesor był przewodniczącym komisji na egzaminach maturalnych zarówno w C. K. V Gimnazjum, jak i wykształconym z niego C. K. VIII Gimnazjum we Lwowie. Był założycielem pierwszej polskiej, lwowskiej bursy pod nazwą Dom im. Tadeusza Kościuszki we Lwowie.
Zarówno w pracy zawodowej jak i społecznej kładł nacisk na podniesienie rangi i jakości nauki języka polskiego. Publikował prace o charakterze pedagogicznym (głównie jako wypisy polskie i ćwiczenia łacińskie dla klas), podręczniki szkolne. Był jednym z założycieli Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych i przez 23 lata zasiadał w zarządzie tegoż oraz członkiem wydziału (1887-1908), wiceprezesem (1896-1899) i członkiem honorowym (1909) TNSW.