Układ w Chyżnem stracił ważność 13 stycznia 1919 r., gdy polskie wojska były zmuszone wycofać się ze Spisza i Orawy, a ich miejsce szybko zajęły jednostki czechosłowackie. Czeska okupacja cechowała się grabieżami, konfiskatą polskich książek i gazet, wymuszeniami, groźbami wysiedlenia do Polski i przemocą, zdarzały się przypadki zabójstw na tle politycznym. Wobec takiego rozwoju sytuacji powstała delegacja Spisza i Orawy na konferencję wersalską, w skład której weszli ks. Ferdynand Machay, Piotr Borowy, Wojciech Halczyn i dr Kazimierz Rouppert.
Ostatecznie z powodu trudnej sytuacji Polski w związku z ofensywą sowiecką, Polska zgodziła się na rezygnację z planowanego na tym terenie plebiscytu i decyzją Rady Ambasadorów wytyczono linię graniczną podobną do ustaleń z Chyżnego, jedynie część Lipnicy Wielkiej oddając Czechosłowacji (decyzja z 28 lipca 1920 r.). Polska dążyła do korekty tego stanu rzeczy, w związku z czym 23 kwietnia 1921 r. Międzysojusznicza Komisja Delimitacyjna przyznała Polsce czechosłowacką część Lipnicy Wielkiej w zamian za Suchą Górę i Głodówkę.