Stanisław Papuziński, ps. Szczepan, PawłowskiPowstańcze biogramy, Stanisław Papuziński (ur. 7 listopada 1903 w Łodzi, zm. 17 lipca 1982Albin Kelm, Papuziński Stanisław, Praca Socjalna 2018 nr 1, s. 156–159, ISSN 0860-3480. w Warszawie) – polski pedagog społeczny i organizator pomocy społecznej.
Życiorys Pochodził z robotniczej rodziny, która przybyła spod Kalisza i osiedliła się w Łodzi w poszukiwaniu pracy w przemyśle. Był synem Nikodema (1877–1943) i Walerii z Centów (ur. 1877). Miał brata Mariana (1901–1967). W wieku dwóch lat utracił wzrok w lewym oku. Od 1910 uczęszczał do gimnazjum Józefa Radwańskiego, a następnie do gimnazjum Aleksego Zimowskiego. W latach szkolnych (1914) wstąpił do harcerstwa. W 1919 przewodził największej na terenie Łodzi drużynie harcerskiej, a w 1920 wstąpił na ochotnika do Armii Ochotniczej gen. Hallera i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1921 zdał maturę i rozpoczął studia na Uniwersytecie Wileńskim. Studiował zarówno pedagogikę, jak i polonistykę (do 1923, kiedy to studia przerwał). W tym czasie żył z korepetycji udzielanych uczniom.