Po I wojnie światowej Zofiówka i Ignatówka zostały włączone w obszar niepodległej Polski. W 1921 r. mieszkało tu 585 osób, w tym 577 Żydów (98,6%). Po wojnie uszkodzone folwarki zostały odnowione przy pomocy komitetu ds. dystrybucji, którego przedstawiciel miał siedzibę w mieście powiatowym. Żydzi utrzymywali się głównie z mleczarstwa. W międzywojniu Ignatówka była niezależną społecznością. Przywoływali tam dwaj rabinowie: rabin Zalman Schuster i rabin Szymon Goldstein. W latach 20. XX w. były dwie synagogi. Prawie wszyscy Żydzi byli chasydami.
Większość młodzieży z Ignatówki należała do ruchu Betar, który otworzył tam oddział w 1932 r. Grupy Betar i Hechalutz z całej Polski przybywały do Ignatówki na szkolenia rolnicze. W latach 20. XX w. kilku Żydów wyemigrowało do Erec Israel. W przededniu II wojny światowej w Ignatówce mieszkało 900 osób. Na początku II wojny światowej i po zawarciu paktu między nazistowską III Rzeszą a ZSRR wschodnie obszary Polski, w tym Wołyń, zostały przeniesione pod sowiecką jurysdykcję. Wraz z przybyciem Sowietów grupa 20 członków syjonistycznych ruchów młodzieżowych, głównie Betar, przekroczyła granicę i udała się do Wilna.