Od maja do września 1938 jako dowódca eskadry radzieckich bombowców brał udział w wojnie chińsko-japońskiej, wykonując 16 lotów bojowych; w jednej z walk powietrznych jego załoga strąciła japoński myśliwiec. Dowodzona przez niego eskadra zatopiła 78 statków rzecznych i zniszczyła 30 japońskich samolotów, w tym 15 na lotniskach. W 1938 otrzymał stopień majora, 22 lutego 1939 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego i Order Lenina, a 4 listopada 1939 Złotą Gwiazdę. Od lutego 1939 do września 1940 był lotnikiem-inspektorem Inspekcji Lotniczej Sił Powietrznych Armii Czerwonej, na tym stanowisku w lutym-marcu 1940 brał udział w wojnie z Finlandią, 1940-1941 był pilotem doświadczalnym w Moskwie, testując modele bombowców.
Od lipca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako zastępca dowódcy eskadry 410 pułku lotnictwa bombowego na Froncie Zachodnim, biorąc udział w walkach obronnych na Białorusi i w rejonie Smoleńska, wykonując do sierpnia 1941 18 lotów bojowych bombowcem Pe-2, później był pilotem doświadczalnym fabryki lotniczej nr 22 w Kazaniu, a 1942-1944 fabryki lotniczej nr 30 w Moskwie, testując bombowce Pe-2 i szturmowce Ił-2. Od stycznia 1944 do maja 1945 ponownie uczestniczył w wojnie z Niemcami, jako lotnik-inspektor ds.