Za awarię samolotu został zdegradowany w funkcji i w październiku 1940 wyznaczony pomocnikiem dowódcy 46 pułku lotnictwa myśliwskiego w Kijowskim Specjalnym Okręgu Wojskowym, od marca do czerwca 1941 był słuchaczem Akademii Wojskowo-Powietrznej w Monino, potem zastępcą dowódcy 271 pułku lotnictwa myśliwskiego.
Od października 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami jako dowódca 512 pułku lotnictwa myśliwskiego, walcząc na Froncie Południowo-Zachodnim (październik 1941-lipiec 1942), Stalingradzkim (lipiec-wrzesień 1942) i Dońskim (wrzesień–październik 1942) i biorąc udział w operacji barwienkowo-łozowskiej, bitwie charkowskiej i bitwie pod Stalingradem. Od października 1942 do kwietnia 1943 był lotnikiem-inspektorem lotnictwa myśliwskiego Inspekcji Sił Powietrznych Armii Czerwonej, a od kwietnia 1943 do października 1944 dowódcą 256 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego, walczył na Froncie Woroneskim (lipiec-październik 1943) i 1 Ukraińskim (październik 1943-grudzień 1944), brał udział w bitwie pod Kurskiem, bitwie o Dniepr, operacji żytomiersko-berdyczowskiej, korsuń-szewczenkowskiej, rówieńsko-łuckiej, proskurowsko-czerniowieckiej, lwowsko-sandomierskiej i wschodniokarpackiej. W powietrznych walkach strącił 2 samoloty wroga. W 1943 otrzymał stopień pułkownika.