W 1923 roku nostryfikowała dyplom doktora wszech nauk lekarskich i wyjechała na stypendium do Instytutu Pasteura w Paryżu. We Francji zajęła się badaniami nad gruźlicą pod kierunkiem Alberta Calmette’a i Camille’a Guérina. Następnie współpracowała z Jules Bordetem w Brukseli, a także z Amédée Borrelem w Instytucie Zdrowia w Strasburgu. W 1924 r. Ponownie wysłano ją do Francji na szkolenie z mikrobiologii w Instytucie Pasteura oraz w laboratorium Alexandre’a Besredki. W 1925 r. Instytut Pasteura sfinansował jej badania z Charles’em Nicolle’em na tyfus epidemiczny w Tunezji. W latach 1927–1928 przebywała w Instytucie Pasteura w Tunisie i kontynuowała badania nad szczepieniem przeciwko tyfusowi.
W 1928 roku uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W tym okresie obroniła swoją pracę doktorską „Problèmes de la contre le typhus exanthématique”, następnie została profesorem bakteriologii. W latach 30. prowadziła szkolenia z zakresu mikrobiologii i aktywnie uczestniczyła w polskich towarzystwach lekarskich i warszawskim oddziale francuskiego Société de biologie.