Po powrocie do ZSRR został pomocnikiem dowódcy 60. Brygady Lotniczej Sił Powietrznych Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego i 19 lutego 1938 otrzymał stopień pułkownika, w lipcu 1938 objął dowództwo Sił Powietrznych Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, w 1939 ukończył kursy przy Akademii Sztabu Generalnego i 15 lutego 1939 awansował na kombriga, a 5 kwietnia 1940 komdiwa. Po zmianie nomenklatury, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała-majora lotnictwa. W grudniu 1940 objął funkcję zastępcy dowódcy Sił Powietrznych 1. Armii w składzie Frontu Dalekowschodniego, a w maju 1941 dowódcy Sił Powietrznych 25. Armii na Dalekim Wschodzie.
Od sierpnia 1941 dowodził Siłami Powietrznymi 9 Armii Frontu Południowego, a od listopada 1941 do kwietnia 1942 Siłami Powietrznymi 18. Armii w składzie Frontu Południowego, biorąc udział w walkach obronnych na terytorium Ukrainy. Od 7 czerwca do 10 października 1942 był dowódcą 237. Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego 5. Armii Powietrznej Frontu Północno-Kaukaskiego, od 1 listopada 1942 do 13 lipca 1943 dowodził 2 Mieszanym Korpusem Lotniczym w składzie 8., 5. i 4. Armii Powietrznej na Froncie Stalingradzkim, Południowym, Północno-Kaukaskim i Stepowym, walczył w bitwie pod Stalingradem i brał udział w działaniach bojowych na Kubaniu.