Swój sezon wyścigowy w 1992 roku zaczął od zwycięstwa w San Rafael Stakes i Santa Anita Derby. Był jednym z faworytów do Kentucky Derby, jednak został wycofany kilka godzin przed wyścigiem z powodu stłuczenia nogi. Nie pobiegł również w Preakness Stakes, po tym jak wykryto u niego ledwo widoczne pęknięcie kopyta. 24 maja z łatwością wygrał Peter Pan Stakes, a jedenaście dni później zwyciężył w Belmont Stakes. Przez następne trzy miesiące miał przerwę od biegania, by jego kopyto mogło wyleczyć się całkowicie. 13 września zajął dopiero piąte miejsce w Molson Export Million. 10 października zajął trzecie miejsce w Jockey Club Gold Cup po tym, jak potknął się przy starcie, co poskutkowało oderwaniem się podkowy od prawego przedniego kopyta.
31 października 1992 roku wziął udział w Breeders' Cup Classic. A.P. Indy dobrze wystartował, ale szybko spadł na ósmą pozycję. Pod koniec wyścigu udało mu się przedrzeć na sam przód i wygrał wyścig o 2 długości. Po tym biegu przeszedł na emeryturę. Zdobył tytuł najlepszego trzyletniego ogiera i Konia Roku 1992. Zakończył karierę z 8 wygranymi na 11 startów i zarobkami wynoszącymi 2 979 815 dolarów. mały|A.P. Indy, 1992 rok.