Aleksandr Antonowicz Siemiradzki (; ur. 4 grudnia 1923 we wsi Kazancewo obecnie w rejonie szuszeńskim w Kraju Krasnojarskim, zm. 30 stycznia 1945 w Pile) – radziecki żołnierz polskiego pochodzenia, major, uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Skończył 10 klas szkoły średniej w Artiomowsku, w listopadzie 1941 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej, w maju 1942 ukończył szkołę piechoty w Moskwie. W sierpniu 1942 został dowódcą kompanii piechoty 1067 pułku piechoty 311 Dywizji Strzeleckiej na Froncie Wołchowskim. Od 10 do 15 lutego 1943 podczas przełamywania obrony przeciwnika zabił 30 niemieckich żołnierzy i zdobył wiele broni i sprzętu, za co został odznaczony Orderem Czerwonej Gwiazdy. W czerwcu 1943 wyznaczono go adiutantem dowódcy 311 Dywizji Strzeleckiej, w 1943 przyjęto go do WKP(b). Latem 1944 brał udział w walkach na Łotwie, m.in. w rejonie Krasławia, gdzie pracował w sztabie 1071 pułku, od października 1944 dowodził tym pułkiem, biorąc udział w operacji memelskiej i zadając wraz z pułkiem wrogowi duże straty (200 zabitych i 33 jeńców). W styczniu 1945 jako dowódca batalionu 1071 pułku piechoty 311 Dywizji Strzeleckiej 61 Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu majora brał udział w operacji warszawsko-poznańskiej, m.in. forsowaniu Wisły (14 stycznia 1945), wyzwalaniu Warszawy.