Czułki u samicy są krótkie, zbudowane z 20–25 członów, zaś u samca relatywnie dłuższe i smuklejsze, zbudowane z 22–23 członów, długości około 14 mm. Oskórek śródtułowia i zatułowia, a niekiedy także przedplecza jest w różnym stopniu granulowany. Golenie odnóży środkowej i tylnej pary mają mniej lub bardziej wgłębione pólka wierzchołkowe () o trójkątnym kształcie. Płytka subgenitalna samicy jest ścięta i prawie osiąga koniec dziewiątego segmentu odwłoka. U samca płytka sugenitalna jest kopulasto wysklepiona, zwężona, nieco wcięta na tylnej krawędzi i sięga trochę za połączenie dziewiątego i dziesiątego sternitu odwłoka. Przysadki odwłokowe obu płci są krótkie, zwarte i zaokrąglone na końcach. Vomer samca jest błoniasty, zwarty, położony pododbytowo, u nasady szeroki, a na szczycie spiczasty, długości 1,3 mm.
Rozród i rozwój thumb|Jajo B. atticus jest gatunkiem obligatoryjnie partenogenetycznym. Jedyny okaz samca znaleziono w latach 80. XX wieku na Sardynii i przypuszczalnie powstał w wyniku spontanicznego błędu w chromosomie X, podobnie jak to ma miejsce u partenogenetycznych samców B. rossius. Wiadomo też, że około miliona lat temu samce występowały na Sycylii. Wówczas samiec B. atticus zapłodnił partenogenetyczne jajo hybrydy B. whitei (B.