Papugi maurytyjskie były najpierw opisywane jako „indyjskie wrony/kruki” w dziennikach pokładowych holenderskich okrętów począwszy od 1598. Znane są jedynie pobieżne opisy oraz trzy ilustracje. Naukowego opisu dokonano po raz pierwszy w 1866 na podstawie holotypu w postaci subfosylnej żuchwy. Nie łączono nowo opisanego taksonu z papugą maurytyjską do czasu odkrycia szkicu z 1601, który pasował do starych opisów. Papugi maurytyjskie wymarły w XVII wieku wskutek nałożenia się trzech czynników: wycinki lasów, drapieżnictwa ze strony gatunków inwazyjnych i najprawdopodobniej też odłowu.
Taksonomia alt=Dutch activities on Mauritius. A broad-billed parrot is perched on a tree|left|thumb|Drzeworyt z 1601 jest pierwszym znanym przedstawieniem papugi maurytyjskiej. W legendzie podano: 5. to ptak, którego nazywamy Indyjską Wroną [lub Indyjskim Krukiem], tak duży jak papużka, różnokolorowy Najstarsze znane opisy papug maurytyjskich wyszły spod pióra niderlandzkich podróżników uczestniczących w 1598 w wyprawie do Indonezji pod dowództwem Jacoba van Necka. Pojawiły się w raporcie opublikowanym w 1601, który zawierał również pierwszą ilustrację z wizerunkiem tej papugi, razem z pierwszym wizerunkiem dodo.