Morfologia i anatomia thumb|alt=Drawing of two broad-billed parrots|Artystyczna adaptacja szkicu z dziennika pokładowego okrętu Gelderland, 1896 Papugi maurytyjskie miały wyróżniający się w sylwetce czub na czole. Grzebienie na czaszce wskazują, że był on mocno przytwierdzony i ptak nie był w stanie podnosić go i opuszczać, jak to robią kakadu. Szkic z dziennika Gelderland (1601) został w 2003 przeanalizowany przez Hume’a. Szkic wykonany ołówkiem wykończono atramentem, jednak między poszczególnymi wersjami rysunku występują różnice. Ołówkowy szkic przedstawia czub jako pęczek zaokrąglonych piór wyrastający u nasady dzioba, długie pokrywy pierwszorzędowe, duże lotki II rzędu i nieznacznie rozwidlony ogon. Pomiary subfosylnych szczątków znanych przed 1893 wykazały, że żuchwa miała 65 mm szerokości i 65–78 mm długości, kość udowa – 53–53 mm długości, kość piszczelowo-stępowa – 88–99 mm, a skok – 35 mm. W odróżnieniu od innych maskareńskich papug u papug maurytyjskich czaszka była spłaszczona.