Ukazuje ptaka jako całkowicie niebieskiego, co może być niezgodne z rzeczywistym upierzeniem Pojawiły się wątpliwości dotyczące kolorystyki upierzenia papug maurytyjskich. Raport z podróży van Necka, opublikowany 3 lata po jej zakończeniu w 1601, obok pierwszej w historii ilustracji zawiera informację o „dwóch lub trzech kolorach”. Ostatni opis tych papug, a zarazem jedyny wspominający konkretne barwy, był autorstwa Johanna Christiana Hoffmana i pochodził z lat 1673–75:
Mimo wzmianki o kilku barwach autorzy tacy jak Walter Rothschild twierdzili, że w dzienniku Gelderland opisano papugi maurytyjskie jako całkowicie niebieskoszare i tak też przedstawiono je w dziele Extinct Birds (1907) Rothschilda. Późniejsza analiza treści dziennika przez Juliana Hume’a wskazała jedynie na opis dodo. Hume zasugerował, że inaczej narysowana „maska” po bokach głowy mogła przedstawiać inną barwę. Głowa z pewnością była niebieska. W 2007 Hume przedstawił opinię, jakoby dziób miał być czerwony, a reszta upierzenia szarawa lub czarniawa, co zdarza się u innych papug z plemienia Psittaculini.