Opis Do obrazu pozowały matka i siostra Boccioniego oraz dodatkowa kobieta w środku, Ines, związana z nim uczuciowo. Malując obraz Boccioni odczuwał potrzebę zjednoczenia trzech osób, które w rzeczywistości ewidentnie nie dały się pogodzić. I na obrazie te trzy postacie mocno różnią się od siebie, tak pod względem fizycznym, kolorystycznym, oraz w sposobie, w jaki zostały ubrane. Grupę przenika wiązka światła, potraktowana przez Boccioniego jako korpuskularna substancja, która rozszerza się i przenika ciała kobiet. W tym świetlistym dynamizmie rozpoznać można emocje artysty, usiłującego znaleźć malarskie rozwiązanie rzeczywistych konfliktów. Przedstawienie kobiet w długich halkach stanowi zarazem ukłon w stronę futuryzmu, który eksplorował nagość.
Odbiór i krytyka Obraz został zaprezentowany latem 1910 roku na wystawie Permanente w Mediolanie. Gazeta La Provincia di Brescia zauważyła, że obraz Boccioniego jest dobry od strony technicznej, ale zły – od estetycznej. Corriere della Sera stwierdziła z kolei, że w ekspresji twarzy trzech kobiet Boccioni ujawnił swój zmysł spostrzegawczości. W 1911 roku obraz pokazano na wystawie Mostra d’Arte Libera, w której uczestniczyli futuryści.