Profesorem nadzwyczajnym prawa i procesu karnego został mianowany 11 czerwca 1870 r., zaś profesorem zwyczajnym w czerwcu 1891 r. Oprócz wykładów z prawa i procesu karnego wykładał też naukę o więziennictwie.
W roku akademickim 1894/1895 i ponownie w 1904/1905 był dziekanem Wydziału Prawa i Umiejętności Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego, zaś w latach kolejnych po sprawowaniu urzędu dziekana (1895/1896 i 1905/1906) – prodziekanem. W czerwcu 1906 został wybrany na stanowisko rektora Uniwersytetu Lwowskiego na rok akademicki 1906/1907, zaś w roku akademickim 1907/1908 był prorektorem. Był posłem do Sejmu Krajowego Galicji VIII kadencji. W 1907 r. zaprosił do Lwowa profesora nadzwyczajnego prawa karnego na Wydziale Prawa i Administracji UJ Juliusza Makarewicza, zaś sam ustąpił z katedry. W następnym roku odszedł na emeryturę.
Działał również na polu społecznym we Lwowie. Był wieloletnim radnym miejskim od 1883, pracując w komisji finansowej. Ponadto był członkiem Rady Szkolnej Okręgowej i komisji artystycznej. Od 1887 do 1889 pełnił funkcję pierwszego wiceprezydenta Lwowa, a faktycznie sprawując przez pewien czas także funkcję prezydenta.
Zmarł 3 lipca 1923. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.